از دریچه‌ی ماه

تنها چیزی که در صد سال تنهایی توجه من یکی را جلب کرد، حافظه‌ی جناب مارکز بود. بله، حافظه‌ی عجیب آقای نویسنده.

استرادلیتر خیلی بدش می‌آمد او را بی‌شعور خطاب کنند. تمام بی‌شعورها همین‌جورند. وقتی به‌شان بگویی بی‌شعور، از آدم بدشان می‌آید.  

 ناتور دشت، جی.دی.سلینجر

ارنی سیاه‌پوست شکم‌گنده‌ی نکره‌ای است که پیانو می‌زند. از آن آدم‌های پرافاده است که زورش می‌آید با کسی صحبت کند، مگر این‌ که طرف آدم دم‌کلفت یا سرشناس و یا از این جور اشخاص باشد. اما انصافا خوب پیانو می‌زند. در واقع آن‌قدر خوب می‌زند که می‌شود گفت بد می‌زند. من خودم درست نمی‌دانم که منظورم از این حرف چی است، اما جدی می‌گویم. واقعا خیلی خوشم می‌آید که به پیانوی او گوش کنم، اما با این حال بعضی از اوقات خیلی دلم می‌خواهد که پیانویش را کله‌معلق کنم. فکر می‌کنم علتش این است که بعضی از اوقات که ارنی پیانو می‌زند، از صدای پیانویش معلوم می‌شود که از آن آدم‌هایی است که با هیچ‌کس حرف نمی‌زنند، مگر این‌ که طرف آدم دم‌کلفت یا سرشناسی باشد.  

ناتور دشت، جی.دی.سلینجر

نه با کسی بحث کن، نه از کسی انتقاد کن. هرکی هرچی گفت بگو حق با شماست و خودت را خلاص کن. آدم‌ها عقیده‌ات را که می‌پرسند، نظرت را نمی‌خواهند. می‌خواهند با عقیده‌ی خودشان موافقت کنی. بحث کردن با آدم‌ها بی‌فایده‌ست.

چراغ‌ها را من خاموش می‌کنم، زویا پیرزاد

این شهر دویست سال است که به وجود آمده؛ صد‌هزار نفر توش زندگی می‌کنند، ولی یک نفر هم پیدا نمی‌شود که با آن‌های دیگر فرقی داشته باشد.

سه خواهر، آنتوان چخوف، نشر قطره

«امروز صبح همراه با نخستین پرتوهای نور که به زحمت اتاق 119 را روشن می‌کردند، ارواح خبیث بر دنیای من فرود آمدند. زنگ خطرِ روی دستگاهی که کار لوله‌ی غذای مرا تنظیم می‌کند برای نیم ساعت به شکل بیهوده‌ای اعلام خطر می‌کرد. تصور می‌کنم هیچ چیز بی‌معنی‌تر و اعصاب‌خردکن‌تر از این بیب‌بیبِ سوراخ کننده که مغز مرا نوک می‌زند نیست. برای این‌که وضع وخیم‌تر شود، عرق صورتم نوارچسبی را که پلک راستم را بسته نگه می‌داشت شل کرده بود و پلک‌های به‌هم چسبانده شده‌ام به طور غیر قابل تحملی مردمک چشمم را به خارش آورده بودند. بر فراز همه‌ی این‌ها، برای این‌که نعمت بر من تمام شود، انتهای لوله‌ی ادرار من جدا شده و مرا خیس کرده بود. در انتظار کمک ترانه‌ای قدیمی را از هنری سالوادور زمزمه می‌کنم: نترس بچه همه چیز درست می‌شود... و حالا پرستار آمده است. به طور خودکار تلویزیون را روشن می‌کند. یک آگهی تبلیغاتی که در آن کامپیوتری این سوال را هجی می‌کند: آیا خوش‌شانس به دنیا آمده‌اید؟»

پیله و پروانه - ژان دومینیک بوبی

حافظه همه چيز را مي‌تواند بازگرداند به جز بوها را، گرچه هيچ چيز مثل يك بو نمي‌تواند گذشته را دوباره زنده كند.

ماري – ولاديمير نابوكف

اين اصلا اين معني را نمي‌دهد كه برويد ماري را بخوانيد خب.

چه خوش گفته است آن شیخ کامل به آن دیگری که در در پس کوه‌ها در بیابانی عزلت گزیده بود و طی منازل می‌کزد: اگر راست می‌گویی و زهره داری و اگر انسان کامل خواهی شدن، به میان انسان‌ها باید آمدن، وگرنه در میان ددان که خود انسان کاملی.

از "کیمیا خاتون"