از دریچه‌ی ماه

سر‌شانه‌های خسته و افسرده‌ام،
 گرمی گرفت از شنل زرد آفتاب 
در صبح سرد دی

فرخ تمیمی

چنان مستم، چنان مستم من امروز
که از چنبر برون جستم من امروز
چنان چیزی که در خاطر نیاید
چنانستم، چنانستم من امروز
.
.
.

*عکس.

اي دوست وقت خفتن و خاموشي‌ات نبود
وز اين ديار دور فراموشي‌ات نبود
تو روشنا سرود وطن بودي و چو آب
با خاک تيره روز هم‌آغوشي‌ات نبود...
[+]

* مرسی، خانوم صهبا.
** آن‌جا که آقای کلانتری از ارتفاعات کندلوس می‌گوید و چادرشان و آقای شاعر و شجریان و بیژن بیژنی و ...، قیافه‌ی من دیدن دارد لابد.

سایه‌ها زیر درختان، در غروب سبز می‌گریند.

شاخه‌ها چشم‌انتظار سرگذشت ابر،

و آسمان، چون من، غبارآلود دلگیری.

باد بوی خاک باران‌خورده می‌آرد.

سبزه‌ها در رهگذار شب پریشان‌اند.

آه، اکنون بر کدامین دشت می‌بارد؟

باغ، حسرتناک بارانی‌ست،

چون دل من در هوای گریه‌ی سیری...

هوشنگ ابتهاج

تو با آن بزرگی، در آن آسمان‌ها

چنین آرزویی، بدین کوچکی را

توانی برآورد آیا؟

 شفیعی کدکنی

وطن وطن

نظر فکن به من که من

به هر کجا غریب‌وار

به زیر آسمان دیگری غنوده‌ام

همیشه با تو بوده‌ام

همیشه با تو بوده‌ام

وطن وطن

تو سبز جاودان بمان که من

پرنده‌ای مهاجرم

که از فراز باغ باصفای تو

به دوردست مه‌گرفته پرگشوده ام...

با صدای همایون شجریان که بشنوی‌‌ش هیچ عجیب نیست که تا مدت‌ها توی ذهنت پرسه بزند.

از سیاوش کسرایی‌ست.

فنجان آب فنج هایم را عوض کردم

و ریختم در چینه جای خردشان ارزن

وان سوی تر ماندم

محو تماشاشان.

دیدم که مثل هر همیشه باز سویاسوی

هی میپرند از میله تا میله

با رفرفه ی آرام پرهاشان.

گفتم چه سود از پر زدن در تنگنایی این چنین بسته

که بال هاتان میشود خسته؟

گفتند – و با فریاد شاداشاد:

زان میپریم اینجا که میترسیم

پروازمان روزی رود از یاد.

آن موقعی که این بیت آسمانی ش را میخواندم گمان نمیکردم بیتی را بخوانم بعدتر که بیشتر حتی باورش داشته باشم:

سعدی به روزگاران مهری نشسته بر دل

بیرون نمیتوان کرد الا به روزگاران

گفتی:به روزگاران مهری نشسته گفتم

بیرون نمیتوان کرد حتی به روزگاران!

شفیعی کدکنی

آخرین برگ سفرنامه باران این است:

که زمین چرکین است...

شفیعی کدکنی

بوی جوی مولیان آید همی

یاد یار مهربان آید همی

ریگ آموی و درشتی های او

زیر پایم پرنیان آید همی

آب جیحون از نشاط روی دوست

خنگ ما را تا میان آید همی

ای بخارا شاد باش و دیر زی

میر زی تو شادمان آید همی

میر ماه است و بخارا آسمان

ماه سوی آسمان آید همی

میر سرو است و بخارا بوستان

سرو سوی بوستان آید همی

خوب دارم بوی جوی مولیان را استشمام می کنم. به یاد یار مهربان هستم، زیاد. نرمی پرنیان را هم خوب حس می کنم این بار نه با پاهایم که با گوشهایم. گویی کنار جیحون ایستاده ام و آب را تماشا می کنم که نیمی از اسب را پوشانده. ماه، آسمان، سرو، بوستان همه و همه جلوی چشمم اند. رودکی را خوب نمی شناسم. چیز زیادی درباره اش نخوانده ام. در مورد زندگی اش هم خوب نمی دانم. نه آن چنان نامش بر سر زبانهاست و نه حتی شعرهایش – آن چنان که باید باشد. تنها چیزی که درباره اش می دانم این است که نابینا بوده است. اما راستش خیلی دلم برایش نسوخته است. اگر می شنیدم مثلا حافظ نابینا بود دلم خیلی بیشتر از اینها می گرفت چون شعرهایش را خوب می شناسم. محال است بیتی ازش خوانده شود و نشان ندهد که کار حافظ است! محال است... اما در مورد رودکی وضع فرق می کند. آدمی را که تنها دو سه شعر ازش خوانده باشی – یا شاید هم بیشتر اما ندانسته باشی سروده ی اوست – خیلی به یادش نخواهی بود خیلی دلت به حالش نخواهد سوخت. اما باید اعتراف کنم که برای من رودکی از معدود شاعرانی ست که با خواندن همین یک شعرش عاشقش شده ام. هیچ نیازی به ابیات دیگری هم نیست. کم نیست این شعر... مدام با خودم تکرار می کنم: بوی جوی مولیان آید همی... آنجایی که بنان می خواند – با آن صدای بارانی اش: ای بخارا...ای بخارا... من دیگر نیستم... دیگر خودم نیستم... دیگر اینجا نیستم... میشوم دختری دیگر توی قرنها پیش کنار جیحون که بوی جوی مولیان را استشمام می کند... و انتظار میر را می کشد – ماه را – که بیاید آنجا به بخارا – به آسمان.