از دریچه‌ی ماه

فنجان آب فنج هایم را عوض کردم

و ریختم در چینه جای خردشان ارزن

وان سوی تر ماندم

محو تماشاشان.

دیدم که مثل هر همیشه باز سویاسوی

هی میپرند از میله تا میله

با رفرفه ی آرام پرهاشان.

گفتم چه سود از پر زدن در تنگنایی این چنین بسته

که بال هاتان میشود خسته؟

گفتند – و با فریاد شاداشاد:

زان میپریم اینجا که میترسیم

پروازمان روزی رود از یاد.

به دعوت این خانوم مهربان...میباید نامی از فیلمها و بازیگرها و کارگردان های دوست داشتنی ام ببرم. مقداری سخت است برای منی که با خیلی از فیلمها در لحظه حال میکنم و تصویر خاصی ازشان در ذهنم  باقی نمیماند. از کارگردان ها هم با اجازه فاکتور میگیرم – که هر کارگردانی را با یکی دو فیلمش دوست داشتنی میدانم.

تا اینجایی که خاطرم هست اینها را دوست داشته ام – حالا چه در لحظه خواستنی بوده اند برایم چه همیشه به یاد ماندنی اند:

پیانیست, دفتر خاطرات, شجاع دل – با آن ترجمه اش:دی , انجمن شاعران مرده, لبخند مونالیزا, فارست گامپ, زندگی واقعی دن, میهن پرست, تنهایی, کلاه قرمزی, راتاتویل, در جستجوی نمو, عصر یخبندان... خاطرات یک گیشا و کفاره هم به لحاظ ساخت حرفی ندارند حقیقتا اما در دسته ی فیلمهای دوست داشتنی ام نیستند خب:)...آتش بس را هم آن موقع تفریحی دوست داشتم:دی ویمبلدون را نیز تا قسمتی:))

اینها را هم کمابیش:

رضا کیانیان, پرویز پرستویی, علی نصیریان, شهاب حسینی, محمدرضا فروتن – بیشتر صدایش, تام هنکس, مل گیبسون, ژولیت بینوش.  

بنویسید: روهام , بی رنگ , شمینللی , سورنا , ندا , نگارنده , قدبلند , دختر اردیبهشتی , نیلوفر , مینو صابری

آن موقعی که این بیت آسمانی ش را میخواندم گمان نمیکردم بیتی را بخوانم بعدتر که بیشتر حتی باورش داشته باشم:

سعدی به روزگاران مهری نشسته بر دل

بیرون نمیتوان کرد الا به روزگاران

گفتی:به روزگاران مهری نشسته گفتم

بیرون نمیتوان کرد حتی به روزگاران!

شفیعی کدکنی

دیوانگی محض است نشستن پای سریال فخیم! مرگ تدریجی یک رویا...که تمام ذهنیت های قبلی ات را درباره جناب جیرانی به ناگهان به مرگ میکشاند! به تماشا نشستن تکاپو و تقلای هفت هشت آدم گنده به دنبال یک زن نامتعادل که نه شخصیت دوست داشتنی ای دارد و نه بازی درخشانی...تردید هایی که به شکلی کاملا مسخره به تصویر کشیده میشود...یک مشت آدم هایی که یا سیاه مطلق اند و یا سفید محض...روشنفکر نشان دادن آدمهایی که قهوه میخورند یا چمیدانم مثلا سگ دارند!...چه کرده اید جناب جیرانی؟

حالا از هر چه بگذریم سخن دوست خوشتر است:)) این تلویزیون ما فقط از این شاهکارها ندارد که! مثلا آدم برنامه رامبد جوان دوست داشتنی و امیرحسین صدیق نازنین را میبیند به واقع سر ذوق می آید:دی کلی حال میکنم با این دو آدم:))) برنامه از پارسال کلی دلچسب تر است گمانم گرچه اشکان خطیبی هم انسان بانمکی ست اما این زوج را بیشتر دوست میدارم! خلاصه که به شدت باعث انبساط خاطرمان اند این دو:دی

نشسته ام همینجا...نگاهم به توست فکرم اما توی جنگلهای بارانی شمال جا مانده. میگردد پی یک خانه جنگلی...که شب تا صبحش را گوش بسپارد به موسیقی باران بر تخته های چوبی، و های و هوی باد که ترس خنک و دلچسبی را توی وجودم بدواند...دلم آنجا پرسه میزند...توی جنگلهای شمال...

آنهایی که دلبسته ی فیلم اند از نوع خانوادگی اش – از آنهایی که کمتر توی فیلمهای هالیوودی دیده میشود -  و کلا جولیت بینوش را هم دوست دارند و از رفتار نسبتا بامزه ی استیو کارل خوششان می آید Dan in real life  باید دلچسب باشد برایشان.

آخرین برگ سفرنامه باران این است:

که زمین چرکین است...

شفیعی کدکنی

روزی مرد کوری روی پله‌های ساختمانی نشسته و کلاه و تابلویی را در کنار پایش قرار داده بود. روی تابلو خوانده میشد: من کور هستم لطفا کمک کنید. روزنامه نگاری از کنار او میگذشت نگاهی به او انداخت. فقط چند سکه در داخل کلاه بود. او چند سکه داخل کلاه انداخت و بدون اینکه از مرد کور اجازه بگیرد تابلوی او را برداشت آن را برگرداند و اعلان دیگری روی آن نوشت تابلو را کنار پای او گذاشت و انجا را ترک کرد. عصر آنروز روزنامه نگار به آن محل برگشت و متوجه شد که کلاه مرد کور پر از سکه و اسکناس شده است. مرد کور از صدای قدمهای خبرنگار او را شناخت و خواست اگر او همان کسی است که آن تابلو را نوشته بگوید که بر روی آن چه نوشته است؟ روزنامه نگار جواب داد: چیز خاص و مهمی نبود من فقط نوشته شما را به شکل دیگری نوشتم و لبخندی زد و به راه خود ادامه داد. مرد کور هیچوقت ندانست که او چه نوشته است ولی روی تابلوی او خوانده میشد:

 امروز بهار است، ولی من نمیتوانم آنرا ببینم.

,There are no strangers

!There are some friends I haven’t met yet

درون آینه ها در پی چه میگردی؟

بیا ز سنگ بپرسیم

که از حکایت فرجام ما چه میداند

بیا ز سنگ بپرسیم

زانکه غیر از سنگ

کسی حکایت فرجام را نمیداند!

همیشه از همه نزدیک تر به ما سنگ است

نگاه کن،

نگاه ها همه سنگ است و قلب ها همه سنگ

چه سنگبارانی!

گیرم گریختی همه عمر،

کجا پناه بری؟

خانه ی خدا سنگ است!

به قصه های غریبانه ام ببخشایید

که من – که سنگ صبورم –

نه سنگم و نه صبور!

دلی که میشود از غصه تنگ میترکد

چه جای دل که در این خانه سنگ میترکد!

در آن مقام، که خون از گلوی نای چکد

عجب نباشد اگر بغض چنگ میترکد

چنان درنگ به ما چیره شد که سنگ شدیم

دلم از این همه سنگ و درنگ میترکد

بیا ز سنگ بپرسیم که از حکایت فرجام ما چه میداند

از آن که عاقبت ِ کار جام با سنگ است!

بیا ز سنگ بپرسیم

نه بی گمان، همه در زیر سنگ میپوسیم

و نامی از ما به روی سنگ میماند؟

درون آینه ها در پی چه میگردی؟...

روزهایم پر از آفتاب است و گیلاس و شبهایم پر ِ ماه و خربزه...

همچین ذوق هنری ام گل کرده بود و داشتم از این رمانهای عشقولانه ی ایرانی میخواندم:))) از آنهایی که مورد علاقه ی دخترهای چهارده پانزده ساله ست! جالبه بعد از چندین سال چرت و پرت نخواندن کلی هم از این چیپ خوانی ام لذت بردم:)) خدایی روم نشد اسمش را بگویم:دی تازه سطرهای آخرش گریه هم کردم! به جان شما:دی

باید اعتراف کنم که آدم عجیبی هستی برای من. تنها آدمی که دلم نگذاشت حتی یکی از نوشته هایش را هم نخوانم...دلم و بعد عقلم. و انقدر تغییر دلچسبی توی سبک نویسندگی ات از آن روزها تا حالا پیداست که آدم را سر حال می آورد. نگارنده ی امروز با نگارنده ی مهر ماه هشتاد و چهار از دریا تا ابر تفاوت دارد. هنوز هم دریایی ست اما. آسمانی هم. با این که تفاوت هم هست بین دوست داشتنی هامان حس میکنم اما شبیهیم، زیاد...تو دلبسته ی زمستانی و من در بند بهار...تو اشکهایت پنهان است و من اما همیشه پیدا - مثل این که مدتی ست تو هم از این نظر داری به من میرسی:) اما یک حسی ته ته قلبهامان یک طوری به هم ربط میدهدمان...دغدغه هایت دوست داشتنی اند برایم دخترک!... یک جور تناقض را مزمزه میکنم این روزها درباره ات: هم دلم هوای دیدنت را میکند هم دوست دارم همین نگارنده ی مجازی ام باقی بمانی. موقع هایی که میخوانمت واژه واژه ی نوشته هایت را لمس میکنم بعد واژه ها انگار از همین صفحه ی کوچولوی مانیتور مرا در آغوش میکشند انگار بوسه هایی مینشانم بر تک تکشان بعدش. حس عجیبی ست، باور کن. پاییزی ایم هر دو پاییزی که پر از بهار هم هست. پاییزی که زرد و قهوه ای نیست سبز سبز است. به خاطر تو شاید آبی هم. نوشته هایت بوی جوی مولیان میدهد طعم آفتاب بهار را دارد که گفته بودی خوب میشناسی اش و من همانجا عاشق این جمله ات شدم. گفته بودی جایی دیگر هم که: لعنت به دیدن و دل بستن و عادت کردن. این "دیدن" ات را با اجازه تغییرش می دهم به "خواندن" منتهی این بار نه با لعنت که با درود با ستایش با شوق.

بقیه اش بر زبان نمینشیند...گفتنی نیست...تو خود حدیث مفصل بخوان از این مجمل.