از دریچه‌ی ماه

چقدر حقیرند مردمانی که نه جرات دوست داشتن دارند نه اراده ی دوست نداشتن نه لیاقت دوست داشته شدن نه متانت دوست نداشته شدن، با این حال مدام شعر عاشقانه میخوانند.

پی نوشت: نوری تا ابدیت آریان گوش میدهیم و حال میکنیم!:))                    

الان به طرز وحشتناکی پُرم از نتها...پرم از آهنگها...آواها...چیزی به نام موسیقی! August Rush آدم را غرق میکند توی دنیای خودش...توی دنیای دوست داشتنی موسیقی...توی نوای باد و درخت گندم زار و گیتار و ویولن...یک جور سرمستی خوبی ست...آنجایی که آگوست به آن دختر کوچولوی سیاه پوست خواستنی میگوید: You are like an angle فقط یکی لازم است بیاید من را جمع کند! آخ اگر بدانید این سیاه کوچولو چه کرد با من!... وای چهره ی آگوست و لبخندهای آنچنانی اش، صدای گیتار و پیانو و پلانهای شاد و خرم! کلی حالم را خوب کرد...

سلام.مشتاق دیدارتان بودیم،زیاد. دیدارتان محدود میشد تنها به نگاهی گذرا و بعدش آرنجی توی پهلوی مامان که: این آقای "ب" است!...آره!... با آن سبیلهای مشکی پُر ِ عجیب و غریب و موهای مشکی تر و پرپشت تر و مقداری چربی اضافه در ناحیه شکم!... تا اینکه پریروز بالاخره درست و حسابی موفق به دیدارتان شدیم! وای راستش را بخواهید هیچ وقت فکرش را هم نمیکردم که پشت این همه سبیل و این چهره ی جدی مصمم این همه مهربانی و شوخ طبعی پنهان باشد! خدایی فکرش را هم نمیکردم... با خانوم دوست داشتنی تان نیز کلی حال کردیم با آن چشمهای روشن براق و آن پوست سفید و صورتی، و لبخند آسمانی همیشه پیدا... به همچنین پسر کوچولوی بانمک تان که حقیقتا به طرز باور نکردنی ای مودب است و باعث شرمندگی امثال من:دی. یکی دو ساعت به یاد ماندنی ای گذراندیم در کنارتان

بوی نان تازه که خانه را پر میکند هوای روستا به سرم میزند. جایی که بیشتر توی فیلمها دیده ام تا تجربه اش کرده باشم...دلم هوای گاوها را میکند هوای کره محلی و داغی تنور. فکر پابرهنه دویدن روی چمنها و احساس گرمی دلپذیر آفتاب روی پوست، دیدن خانه های کوچک پراکنده و ابرهای سفید پراکنده تر توی آسمان آبی آبی، لبخند دلچسبی می نشاند روی لبهایم. چند روز خوب بدون ماشینی تلویزیونی یا که موبایلی. بدون هر وسیله ی مزاحم...این جور موقع ها - بی جهت شاید – یاد هایدی می افتم. خانه ی پدربزرگش بود کی بود رفته بود توی آن دهکده ی سبز؟ یاد آن چمنهای خوشرنگ و آسمان آبی که نقش بسته بود روی صفحه کاغذ. این طور موقع ها دیگر از بوی پشگل هم هراسی ندارم...بویی که همیشه ازش فرار کرده ام...تصور آفتاب همیشگی و باران های گاه و گاه و رنگین کمان پشت بندش نفسم را حبس میکند توی گلویم. بوی کاهگل می آید آنجا بوی گوسفند بوی خاک باران خورده بوی چمن خیس بوی ریحان و شاهی توی باغچه ی کوچک خانه... انگار جلویم پیرمردی نشسته است، بانمک و دوست داشتنی. باید پدربزرگی باشد یا شاید باغبانی که روزهایش را با بوی نان تازه و گوسفند زندگی می کند...

بوی جوی مولیان آید همی

یاد یار مهربان آید همی

ریگ آموی و درشتی های او

زیر پایم پرنیان آید همی

آب جیحون از نشاط روی دوست

خنگ ما را تا میان آید همی

ای بخارا شاد باش و دیر زی

میر زی تو شادمان آید همی

میر ماه است و بخارا آسمان

ماه سوی آسمان آید همی

میر سرو است و بخارا بوستان

سرو سوی بوستان آید همی

خوب دارم بوی جوی مولیان را استشمام می کنم. به یاد یار مهربان هستم، زیاد. نرمی پرنیان را هم خوب حس می کنم این بار نه با پاهایم که با گوشهایم. گویی کنار جیحون ایستاده ام و آب را تماشا می کنم که نیمی از اسب را پوشانده. ماه، آسمان، سرو، بوستان همه و همه جلوی چشمم اند. رودکی را خوب نمی شناسم. چیز زیادی درباره اش نخوانده ام. در مورد زندگی اش هم خوب نمی دانم. نه آن چنان نامش بر سر زبانهاست و نه حتی شعرهایش – آن چنان که باید باشد. تنها چیزی که درباره اش می دانم این است که نابینا بوده است. اما راستش خیلی دلم برایش نسوخته است. اگر می شنیدم مثلا حافظ نابینا بود دلم خیلی بیشتر از اینها می گرفت چون شعرهایش را خوب می شناسم. محال است بیتی ازش خوانده شود و نشان ندهد که کار حافظ است! محال است... اما در مورد رودکی وضع فرق می کند. آدمی را که تنها دو سه شعر ازش خوانده باشی – یا شاید هم بیشتر اما ندانسته باشی سروده ی اوست – خیلی به یادش نخواهی بود خیلی دلت به حالش نخواهد سوخت. اما باید اعتراف کنم که برای من رودکی از معدود شاعرانی ست که با خواندن همین یک شعرش عاشقش شده ام. هیچ نیازی به ابیات دیگری هم نیست. کم نیست این شعر... مدام با خودم تکرار می کنم: بوی جوی مولیان آید همی... آنجایی که بنان می خواند – با آن صدای بارانی اش: ای بخارا...ای بخارا... من دیگر نیستم... دیگر خودم نیستم... دیگر اینجا نیستم... میشوم دختری دیگر توی قرنها پیش کنار جیحون که بوی جوی مولیان را استشمام می کند... و انتظار میر را می کشد – ماه را – که بیاید آنجا به بخارا – به آسمان.

من خدا را در قمقمه ي آب يافته ام. در عطر پيچ كوچه باغ هاي كودكي . در خلوص برخي كتاب ها و حتي نزد بي دينان. اما تقريبا هيچ گاه وي را نزد آناني كه كارشان سخن گفتن از اوست نيافته ام.

نمی دانم اگر آن موقع ها مرضیه و بنان با آن صدای آسمانی شان "بوی جوی مولیان" را نمی خواندند سالها بعد دختری اشک آلود هر روز چه آهنگی داشت برای گوش کردن؟

چه غم که در دل این برج های سیمانی

ز باغ و باغچه دورم در این اتاق صبور

همین درخت پر از برگ سبز تازه و نغز

که قاب پنجره ام را تمام پوشانده ست

به چشم من باغی ست

وگر هزار درخت بر آن بیفزایند

جمال پنجره ی من نمی کند تغییر

که بسته راز تسلای من به صحبت پیر:

چو قسمت ازلی بی حضور ما کردند

گر اندکی نه به وفق رضاست خرده مگیر